Zgodnie z publikacją, po zebraniu i opracowaniu statystyk, pracujący nad problemem zespół ustalił, że w 2021 r. w całych Niemczech wniesiono łącznie 61 327 odwołań do Sądów Apelacyjnych, a spośród nich jedynie 8 136 zakończyło się uchyleniem wyroku pierwszej instancji i albo późniejszym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten sąd, albo wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy przez sąd odwoławczy. Pozostałe sprawy zakończyły się albo wydaniem zaskarżonego wyroku na niekorzyść wnoszącego odwołanie, albo innymi środkami, takimi jak ugoda, wycofanie, wyrok zaoczny, skreślenie odwołania itp.

Opierając się na tych liczbach, statystycznie 13,3% (= 8 136 / 61 327) wszystkich odwołań zakończyło się sukcesem w 2021 roku.

Powyższe opracowanie spowodowało, że sami postanowiliśmy sprawdzić jak podobne statystyki przedstawiają się u nas, w Polsce. Opierając się więc na danych opublikowanych przez bazę statyczyczną prowadzoną przez Ministerstwo Sprawiedliwości (https://isws.ms.gov.pl/pl/baza-statystyczna/opracowania-wieloletnie) dotyczących apelacji w postępowaniach cywilnych w Sądach Okręgowych i Sądach Apelacyjnych w latach 2005-2021 doszliśmy do poniższych wniosków.

W 2021 r. w Polsce załatwiono łącznie 42 704 (spraw do załatwienia było 82 222) apelacji do Sądów Apelacyjnych, a spośród nich łącznie 9 762 zakończyło się uchyleniem wyroku pierwszej instancji i albo późniejszym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten sąd, albo wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy przez sąd odwoławczy. Pozostałe sprawy zakończyły się albo wydaniem zaskarżonego wyroku na niekorzyść wnoszącego odwołanie, albo innymi środkami, takimi jak ugoda, wycofanie, wyrok zaoczny, skreślenie odwołania itp.

Opierając się na tych liczbach, statystycznie 22.86 % (= 9 762 / 42 704) wszystkich załatwionych odwołań zakończyło się sukcesem w 2021 roku.

Tym samym, z powyższej analizy wynika, że ocena ryzyka procesowego na podstawie danych statystycznych w zakresie skuteczności wniesionej apelacji od orzeczenia Sądu Okręgowego do Sądu Apelacyjnego w Polsce jest prawie dwukrotnie wyższa niż jak w wynika z publikacji Dr Mathias Wittinghofer w Niemczech. Pytanie jednak czy ta różnica jest zaletą, czy też wadą?

* https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7071395277772857344/

Artykuł <strong>Ocena ryzyka procesowego na podstawie danych statystycznych?</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej po raz kolejny wydał wyrok korzystny dla konsumentów posiadających kredyty frankowe. Trybunał w wyroku z dnia 15.06.2023 r. orzekł, że dyrektywa 93/13 nie pozwala bankom na żądanie od konsumentów rekompensaty wykraczającej poza zwrot wypłaconego kapitału oraz poza zapłatę odsetek ustawowych za zwłokę. Oznacza to, że banki nie będą mogły żądać od frankowiczów tzw. opłat za korzystanie z kapitału w przypadku nieważności umowy kredytu indeksowanego do CHF zawartej z bankiem.

Sąd podzielił przy tym wcześniejszą opinię Rzecznika Generalnego Anthony’ego Michaela Collinsa z dnia 16.02.2023 r., że dopuszczenie dochodzenia przez bank tzw. opłat za korzystanie z kapitału stałoby w sprzeczności z prawem Unii, pozbawiając powołaną dyrektywę jej skuteczności i doprowadziło do rezultatu niezgodnego z jej celami. Umożliwienie bankom dochodzenia od kredytobiorców takich rekompensat mogłoby niejako „zachęcić” banki do stosowania nieuczciwych warunków kontraktowych w umowach kredytu zawieranych z konsumentami, gdyż mogłoby się okazać, że narzucanie konsumentom nieuczciwych warunków byłoby wówczas dla banku opłacalne, a przynajmniej zmniejszyłoby ryzyko gospodarcze banku stosowania takich nieuczciwych praktyk.

Trybunał podkreślił, że uznanie umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego za nieważną jest konsekwencją niezgodnego z prawem działania banku, zatem nie można dopuścić by bank czerpał korzyści gospodarcze z takiego bezprawnego działania.

Jednocześnie Trybunał nie wykluczył, aby konsumenci mogli żądać od banku rekompensaty wykraczającej poza zwrot opłaconych rat miesięcznych kredytu.

Jeśli masz bądź spłaciłeś już kredyt frankowy (indeksowany lub denominowany we frankach szwajcarskich) – zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią w celu analizy twojej umowy kredytowej i sprawdzenia możliwości odzyskania nadpłaconych rat kredytowych.

Artykuł <strong>Bank nie może żądać opłaty za korzystanie z kapitału. Korzystny dla frankowiczów wyrok TSUE w sprawie C-520/21</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.

1. Termin.

Najważniejsze zmiany, wprowadzone ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy KPC oraz niektórych innych ustaw, wchodzą w życie już 1 lipca 2023 r. Niemniej jednak warto zwrócić uwagę, na to, że jest kilka wyjątków, które weszły w życie już 14 dni po ogłoszeniu ustawy zmieniającej, bądź też mają wydłużony okres vacatio legis (zob. art. 31 ustawy zmieniającej). Co ciekawe, ustawodawca zdecydował o stosowaniu nowych zasad także w postępowaniach cywilnych toczących się w momencie wejścia w życie nowelizacji (zob. art. 19-29 ustawy zmieniającej).

2.  Zakres nowelizacji.

Do najważniejszych zmian wprowadzonych niniejszą nowelizacją KPC możemy zaliczyć:

• zmianę właściwości rzeczowej sądów okręgowych (art. 17 KPC);
• wprowadzenie pełnomocnictwa do doręczeń (art. 88 KPC);
• zmianę zakresu pełnomocnictwa procesowego (art. 91 KPC, art. 118 KPC);
• wprowadzenie obowiązku orzekania z urzędu o odsetkach od zasądzonych kosztów postępowania;
• wprowadzenie obowiązku wyodrębnienia w pismach wniosków dowodowych (art. 128(1) KPC);
• zmiany w zakresie nadawania pism procesowych (art. 132 § 1, art. 156 § 2 KPC);
• zmiany w doręczeniach korespondencji, zwłaszcza wpisanych do CEIDG przedsiębiorców (art. 136 § 5 KPC, art. 139 KPC, art. 139(1) KPC);
• zmiany w zakresie zasady rozpoznawania spraw na posiedzeniu niejawnym i rozprawie (art. 148(1) KPC);
• kolejne zmiany w zakresie posiedzenia przygotowawczego (art. 205(4) § 1(1) KPC);
• wprowadzenie możliwości zamknięcia rozprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 224 § 3 KPC, art. 326(1) KPC);
• kolejne zmiany w zakresie zażaleń (art. 394 KPC);
• wprowadzenie odrębnego postępowania konsumenckiego (art. 458(14) KPC);
• zmiany w zakresie egzekucji świadczeń niepieniężnych w zakresie ochrony dóbr osobistych (art. 1050 KPC);
• zmiany w postępowaniu zabezpieczającym (art. 730(1) KPC, art. 736 KPC, art. 741 KPC, art. 755 KPC).

3.  Jak przygotować się do kolejnej, tak dużej nowelizacji KPC?

W tym celu zachęcamy nie tylko do zapoznania się z ustawą zmieniającą, ale także i do śledzenia naszych następnych artykułów, które będą po kolei omawiać najważniejsze zmiany. W razie jednak jakichkolwiek pytań dotyczących niniejszego zagadnienia zapraszamy do kontaktu z nami już teraz.

Artykuł <strong>Legal Alert – kolejna duża nowelizacja KPC</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.

Szanowni Państwo,

z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia, pragniemy złożyć serdeczne życzenia oraz podziękować za współpracę i zaufanie. Jednocześnie życzymy szczęśliwego nowego roku, przepełnionego energią do działania i realizacji postawionych sobie celów, zarówno tych prywatnych, jak i zawodowych.

Pozdrawiamy

Zespół Kozłowski & Partnerzy

Artykuł <strong>Życzenia świąteczne i noworoczne</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.

Polska Spółka Holdingowa (PSH) to rozwiązanie wprowadzone do polskiego porządku prawnego 1 stycznia 2022 r., stanowiące alternatywną formę dla podatkowych grup kapitałowych, które do tej pory nie cieszyły się dużym zainteresowaniem. Celem ustawodawcy było stworzenie korzystniejszych warunków i tym samym, zachęcenie inwestorów do inwestowania przez polskie spółki w inne podmioty oraz do lokowania spółek holdingowych w Polsce. 

2. Przyczyny wprowadzenia zmian do reżimu PSH.

Ustawodawca szybko jednak zauważył, że mimo tego, iż przyjęte rozwiązanie miało być atrakcyjniejszym niż dotychczas instrumentem dla inwestorów, to w dalszym ciągu nie jest one wystarczające i wymaga zmian. Stąd, już 1 stycznia 2023 r., wchodzi w życie nowelizacja, mająca na celu doprecyzowanie i uatrakcyjnienie PSH, tak aby, jak wskazuje ustawodawca w uzasadnieniu ustawy, stała się ona konkurencyjna dla rozwiązań przyjętych w innych krajach. 

3. Przewidywane zmiany.

W tym celu ustawodawca zdecydował się wprowadzić znaczące uproszczenia i nowelizacja przewiduje m.in.:

a) rozszerzenie PSH na spółki prowadzące działalność w formie prostej spółki akcyjnej (do tej pory PSH mogła zostać jedynie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna);

b) wykreślony został warunek niekorzystania przez spółkę ze zwolnień podatkowych z art. 20 ust. 3 (zwolnienie z podatku dywidend otrzymywanych na terytorium Unii Europejskiej) oraz art. 22 ust. 4 ustawy CIT (zwolnienie z podatku dochodowego przychodów z udziału w zyskach osób prawnych);

c) zwolnienie z opodatkowania całości z dywidend otrzymanych przez PSH (do tej pory zwolnienie dotyczyło 95% dywidendy);

d) nadto wprowadzone zostały uproszczenia dla spółki zależnej, która od przyszłego roku będzie mogła: korzystać ze zwolnień z opodatkowania dochodu z tytułu działalności prowadzonej w SSE lub w ramach PSH, posiadać ogół praw i obowiązków w spółce osobowej i posiadać więcej niż 5 proc. udziałów lub akcji w kapitale innej spółki;

e) wprowadzone zostało również wyłączenie mechanizmu „Pay and Refund” w odniesieniu do dywidendy wypłaconej przez spółkę zależną do PSH.

Jednakże, jednocześnie z powyższymi uproszczeniami, ustawodawca wprowadził także pewne utrudnienie, tj. wydłużenie okresu spełniania warunków koniecznych do zastosowania zwolnień holdingowych do 2 lat (wcześniej był to zaledwie rok).

4. Co to oznacza dla inwestorów? 

Wprowadzone zmiany, mające wejść w życie 1 stycznia 2023 roku, zdecydowanie zapewniają korzystniejsze warunki dla PSH, tym samym rozszerzając krąg potencjalnych spółek zainteresowanych niniejszym reżimem podatkowym. Jednak, poza wprowadzonymi uproszczeniami, ustawodawca przewidział także wydłużenie okresu spełniania warunków koniecznych do zastosowania zwolnień holdingowych, co może stanowić czynnik zniechęcający potencjalnych inwestorów. Z tego względu, w celu zweryfikowania najkorzystniejszych rozwiązań, zainteresowany powinien każdorazowo zweryfikować swoje możliwości podatkowe. 

W razie jakichkolwiek pytań dot. niniejszego zagadnienia zapraszamy do kontaktu z nami. 

Artykuł <strong>Polska Spółka Holdingowa – od stycznia 2023 roku korzystne zmiany dla inwestorów.</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.

Co to jest wzór przemysłowy?

Wzorem przemysłowym, zgodnie z legalną definicją, jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Prawo unijne definiuje natomiast „wzór” jako postać całego lub części produktu, wynikającą w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury i/lub materiałów samego produktu i/lub jego ornamentacji”. Zasadniczo rozumienie wspólnotowe i krajowe w tym zakresie jest zatem tożsame.

Wzorem przemysłowym może być kształt mebla, roweru, krój ubrania czy nawet wygląd witryny internetowej. Aby jednak wzór mógł zostać zarejestrowany musi mieć tzw. zdolność rejestrową, o czym szerzej niedługo.

Jak skutecznie chronić wzór przemysłowy?

Najbardziej skuteczną metodą ochrony jest rejestracja wzoru. Wzór przemysłowy zarejestrowany chroniony jest prawem z rejestracji, co oznacza prawo do wyłączności korzystania z tego wzoru w sposób zarobkowy lub zawodowy na obszarze objętym ochroną. Co to oznacza? W skrócie – rejestracja wzoru zabezpiecza przez nieuprawnionym wykorzystywaniem, wytwarzaniem kopiowaniem przez nieuczciwą konkurencję i pozwala efektywnie walczyć z takimi naruszeniami. Dodatkowym atutem wynikającym z rejestracji danego wzoru jest wartość ekonomiczna. Zarejestrowane wzory to nic innego jak aktywa przedsiębiorstwa, które dodatkowo podnoszą wiarygodność uprawnionego w oczach potencjalnych inwestorów, czy kontrahentów.

Gdzie rejestrować wzory przemysłowe?

Odpowiedź na to pytanie zależy od wielu czynników i decyzji w zakresie przyjętej strategii. Można bowiem dokonać rejestracji w Urzędzie Patentowym RP, w Urzędzie ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) czy światowej Organizacji Własności Intelektualnej w Genewie.

Jakie są terytorialne możliwości ochrony?

Rejestracja w polskim Urzędzie Patentowym daje ochronę jedynie w granicach naszego kraju. W takim przypadku uprawniony zachowa wyłączne prawa do użytkowania wzoru w Polce, lecz podmioty prowadzące działalność w innych krajach będą mogły dowolnie z niego korzystać. Zarejestrowany wzór wspólnotowy co oczywiste zapewnia większy zakres terytorialny ochrony, ponieważ taki wzór jest ważny we wszystkich państwach Unii Europejskiej. Możliwa jest również procedura międzynarodowa poprzez rejestrację w Światowej Organizacji Własności Intelektualnej w Genewie (rejestracja daje ochronę w państwach sygnatariuszach Aktu Genewskiego Porozumienia Haskiego).

Jak długą ochronę możemy uzyskać?

Ochrona wzorów przemysłowych na podstawie prawa z rejestracji może trwać najwyżej do 25 lat. Okres ochronny jest jednak podzielony na pięcioletnie okresy ochronne, które mogą (choć nie muszą) być przedłużane na kolejne. Limitem zawsze pozostaje jednak okres 25 lat. Dotyczy to zarówno ochrony krajowej jak i unijnej. Czas ochrony można zatem dopasować do rzeczywistej potrzeby ochrony danego wzoru.

Ile czasu trzeba czekać na przyznanie ochrony?

Procedura przed OHIM jest szybka i pozwala uzyskać rejestrację właściwie już po kilkunastu dniach. Na dzień dzisiejszy takiej możliwości nie daje nam polski Urząd Patentowy, gdzie rejestracja może trwać nawet kilka miesięcy. Istotne pozostaje jednak, że niezależnie od długości procedury rejestracyjnej ochrona trwa od chwili zgłoszenia (pod warunkiem pozytywnego jej zakończenia). Ważnym aspektem jest również forma samego zgłoszenia – podczas gdy dla zgłoszenia wspólnotowego wystarczająca będzie fotografia, to zgłaszając wzór do Urzędu Patentowego, konieczne jest przedstawienie ilustracji ze szczegółowym i nierzadko obszernym opisem.

Jakie koszty poniesiemy?

Niestety z rejestracją wzorów łączy się konieczność poniesienia kosztów, które mogą wydawać się niemałe. Jednak w porównaniu z zyskami jakie daje rejestracja, wydaje się że gra jest warta przysłowiowej świeczki. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło że zgłoszenie wzoru wspólnotowego jest droższe, niż w przypadku wzoru przemysłowego. Wprawdzie opłata za pierwszy okres ochronny jest wyższa, jednak okresowo są niższe niż pobierane w Urzędzie Patentowym.

Za rejestrację i publikację jednego wzoru wspólnotowego zapłacimy obecnie 350 EUR za pięć lat ochrony. W Polsce opłata taka za pierwszy okres w odniesieniu do jednego wzoru to 400 zł (plus 70 złotych za publikację oraz 300 zł. za zgłoszenie). Kwota ta jednak rośnie w przypadku kolejnych okresów ochronnych, a opłata za ostatni okres ochrony w Polsce wynosi obecnie aż 4000 zł. W Unii Europejskiej za ostatni okres zapłacimy jedynie 180 euro.

Ile zgłoszeń możemy dokonać jednorazowo?

Jednym zgłoszeniem do OHIM można objąć właściwie nieograniczoną liczbę odmian, będących różnorodnymi wersjami jednego wzoru. Jest to kolejny atut rejestracji wspólnotowej, gdyż procedura krajowa ogranicza nam taką możliwość do maksymalnie 10 odmian wzoru. Dodatkowym minusem w przypadku procedury krajowej jest to, że odmiany te nie powinny się od siebie zasadniczo różnić co osłabia atrakcyjność takich równoległych zgłoszeń. Prawo unijne jest pod tym względem bardziej liberalne.

To najważniejsze różnice. A który z systemów ochrony zastosować? Decyzja o wyborze danej procedury powinna być decyzją przemyślaną i zależy w szczególności od tego na jakich rynkach zamierzasz działać, nie tylko teraz lecz również w przyszłości. Należy jednak pamiętać, że ograniczenie się do rejestracji krajowej może uniemożliwić rejestrację unijną, gdy wzór utraci niezbędny atrybut nowości.

Artykuł <strong>Ochrona wzorów przemysłowych poprzez rejestrację</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.

Sprawa dotyczyła umowy kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem CHF, który wskutek braku spłat rat kredytowych została wypowiedziana przez bank. Powódka zaprzeczała m.in. skuteczności dokonanego wypowiedzenia, ale również zakwestionowała wyliczenie banku w zakresie wysokości kwoty głównej i odsetek ustawowych, podniosła zarzuty nieważności umowy kredytu, a w szczególności nieważności zapisów dotyczących zasad ustalania kursu indeksacji walutowej oraz zastosowania w umowie szeregu niedozwolonych zapisów.

Dokonane przez bank przeliczenie kwoty kredytu zostało dokonane w odniesieniu do kursu kupna CHF określanego w tabeli bankowej (sporządzanej jednostronnie przez bank), a miesięczna rata kapitałowo – odsetkowa była spłacana przez kredytobiorcę w PLN, po uprzednim przeliczeniu wg. kursu sprzedaży CHF, określanego przez bank na dany dzień i godzinę.

Pomijając kwestie skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu, sądy obu instancji oraz Sąd Najwyższy jednogłośnie wypowiedziały się w przedmiocie abuzywności poszczególnych klauzul umownych, nie oceniając jednak ich skutków. Z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego wynika ważny dla kredytobiorców wniosek: dla obliczenia wysokości zadłużenia kredytobiorcy bank nie może stosować kursu ustalonego przez siebie w sposób dowolny i jednostronny.

Sąd I instancji:

Sąd I instancji stwierdził, że bank przyznał sobie prawo do jednostronnego regulowania wysokości rat kredytu, a uprawnienie banku do ustalania wysokości kursu CHF nie było w żaden sposób ograniczone (umowa kredytu nie określała jakichkolwiek kryteriów jego kształtowania).

Sąd przyznał również że kredytobiorca z uwagi na powyższe nie był w stanie przewidzieć rozmiaru kosztów związanych z zawarciem jak i realizacją umowy kredytu.

Powyższe działania banku w ocenie sądu pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz w sposób rażący naruszają interesy konsumenta, którego sytuacja została uzależniona wyłącznie od arbitralnych decyzji banku. Sąd zaznaczył również, że wysokość rat była ustalana przy użyciu niedopuszczalnego wskaźnika waloryzacji, co prowadziło do przekazywania bankowi środków w niewłaściwej wysokości oraz że kredytobiorca nie był związany z mocy ustawy tymi postanowieniami umowy, z których wynikała konieczność indeksacji kursem ustalanym jednostronnie przez bank ze skutkiem od daty zawarcia umowy kredytu, a tym samym nie był zobowiązany do zapłaty takiej kwoty jaką wskazał bank w bankowym tytule egzekucyjnym.

Sąd II instancji:

Sąd apelacyjny podzielił jako prawidłowe stanowisko sądu I instancji w zakresie oceny klauzul niedozwolonych i podkreślił, że kodeks cywilny wprowadza domniemanie braku indywidualnych uzgodnień postanowień umowy, gdy zostały zaczerpnięte z wzorca umowy, a bank nie wykazał, że ww. postanowienia uzgodnił w sposób indywidulany z kredytobiorcą. O uzgodnieniu nie może świadczyć ani postanowienie kredytu określające kwotę kredytu w PLN ani postanowienie uświadamiające kredytobiorcę o ryzyku zmian kursowych. Bank jednostronnie określał wysokość raty kredytowej jak również wysokość spreadu walutowego, a umowa kredytowa nie określała sprawdzalnych czynników wpływających na stosowaną wysokość kursu.

Sąd Najwyższy:

Sąd Najwyższy podzielił stanowiska obu sądów oraz przyznał że:

1. z uwagi na niezwiązanie stron niedopuszczalnymi postanowieniami umowy kredytu zachodzi istotna wątpliwość czy zobowiązanie kredytobiorcy wskazane przez bank jest tożsame z tym które kredytobiorcę powinno w rzeczywistości obciążać;
2. nie doszło do indywidualnego uzgodnienia postanowień umowy mających istotne znaczenie dla określenia wysokości zobowiązania kredytobiorcy (postanowienia dotyczące przeliczania wysokości kredytu oraz rat kapitałowo – odsetkowych nie stanowiły przedmiotu negocjacji a kredytobiorca nie miał realnego wpływu na określenie rozmiaru kursu CHF stosowanego przez bank).
3. bank nie potrafił wskazać jakie elementy składały się na wysokość stosowanego kursu, nie wynikały one ani z regulaminu udzielania kredytu, ani z oświadczenia kredytobiorcy akceptującego wybór rodzaju kredytu;
4. niedopuszczalne klauzule jako sprzeczne z dobrymi obyczajami rażąco godziły w interesy kredytobiorcy, pozbawiając go wpływu na określenie rzeczywistego obciążenia spłatą kredytu.

Jednocześnie Sąd Najwyższy stwierdził, że konsekwencje i skutki abuzywności tych postanowień są poza zakresem jego kognicji. Uznał również , że wyrok nie oznacza, że kredytobiorca nie jest w ogóle zobowiązany do spłacania rat kredytu (wypowiedzenie kredytu uznano za nieskuteczne a tym samym BTE został pozbawiony wykonalności) – przeciwnie – kredytobiorca jest do tego zobowiązany jednak nie w wysokości wskazanej przez bank, który nie wykazał wysokości zobowiązania.

Artykuł <strong>Sąd Najwyższy o kredycie frankowym – kurs waluty ustalany na podstawie tabeli kurów banku nie może stanowić podstawy do wyliczeń</strong> pochodzi z serwisu Kozłowski & Partnerzy.